KUBA, czyli co sądzę o biografii Jakuba Błaszczykowskiego...

"Dzięki nieprzeciętnemu talentowi, imponującej pracowitości i sile charakteru nikomu nieznany chłopak z małej wsi na południu Polski w krótkim czasie wspiął się na piłkarski szczyt."
  

Jestem fanką piłki nożnej, a w szczególności Jakuba Błaszczykowskiego i uwielbiam czytać książki. Dlatego postanowiłam przeczytać biografię tego cudownego piłkarza. Książka ma 364 strony tekstu i 40 stron zdjęć. Jest tutaj opisane nie tylko to co czuje sam Kuba, ale wypowiadają się również jego najbliżsi, przyjaciele, piłkarze Borussi Dortmund oraz trenerzy: Franciszek Smuda, Waldemar Fornalik, Adam Nawałka i Jürgen Klopp.

We wstępie zadane jest pytanie: 'Dlaczego on?'  "On, czyli jeden z najwybitniejszych polskich piłkarzy ostatnich lat, przez trzech kolejnych selekcjonerów wybierany na kapitana polskiej reprezentacji, dwukrotnie uznawany za piłkarza roku w Polsce. [...] Uwielbiany (tak to nie przesada) przez kibiców i szanowany przez wszystkich, którzy za Janem Pawłem II powtarzają, że 'piłka nożna to najpoważniejsza z niepoważnych rzeczy tego świata'. Gwiazda futbolu, która gwiazdą być nie chce." Zgadzam się z tym wszystkim co jest tutaj napisane, ponieważ uważam, że swoją siłą i wolą walki zasłużył na tak ogromny szacunek. Do wszystkiego doszedł sam, a teraz kiedy żyje w dostatku, dzieli się z tymi, którzy mają mniej. Na myśli mam na przykład fundacje, czy turniej, który od trzech lat organizuje razem z bratem Dawidem.

Jakub Błaszczykowski to cudowny człowiek, który w swoim życiu przeszedł dużo złych sytuacji, a mimo tego nie poddał się. Uważam, że zasłużył na wszystko co teraz ma: dwie córki, cudowną żonę, gra w BUNDESLIDZE, jest reprezentantem polski. W szczególny sposób pokazał się na EURO 2016, gdzie zagrał fenomenalnie.

Moim zdaniem cudowne jest również to, że wszystkie strzelone bramki dedykuje mamie. To genialny gest, który pokazuje to jak bardzo zżyty był z nią jako dziecko. 

Osobiście uważam, że książka pisana w ten sposób pozwala wczuć się w emocje jakie są tam przekazywane. Biografia Kuby jest cudowna i jeśli ktoś chce go "poznać" to warto ją przeczytać.
To może wydać się nieco dziwne szczególnie, że nikt z otoczenia Kuby tego nie przeczyta, ale chcę to napisać: Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że Kuba nigdy się nie poddał oraz pani Małgorzacie Domagalik za napisanie tej cudownej książki, ukazującej prawdziwe oblicze zawodnika Wolfsburga.

EURO 2016

Dziś chciałam się z Wami podzielić moimi wrażeniami na temat Mistrzostw Europy. Zacznę od tego, że tego roczne EURO zmieniło moje nastawienie do piłki nożnej. Może to głupie, ale od trwających rozgrywek zaczęłam inaczej patrzeć na tę grę. Zawsze ty było dla mnie dziwne po co tylu facetów biega za jedną piłką, ale teraz wiem, że piłkarze kochają w tę grę, grać (masło, maślane, ale co tam), a PRAWDZIWYM kibicom sprawia przyjemność oglądanie meczy, nawet jeśli nasi faworyci są na przegranej pozycji. Mi również zaczęło się to podobać. Nie wiem czy moje zainteresowanie piłką nożną to fakt, że jestem starsza i nieco inaczej podchodzę do różnych spraw, niż to miało miejsce kilka lat temu. Czy może po prostu obejrzenie kilku interesujących meczy może mnie na prawdę "wciągnąć w świat piłki nożnej". 
Oczywiście nie wiem czy to zainteresowanie będzie na stałe czy na jakiś tam krótki okres, ale w obecnej chwili się "wkręciłam" w to. Nie jestem zbyt dobra w te klocki, ale co tam. Jak większość dziewczyn długo nie mogłam zrozumieć co to spalony, ale praktyka czyni mistrza i wiem.
Tak już wystarczająco się zaczęłam chwalić i teraz przechodzę do tego co miałam pisać w poście, a mianowicie moich wrażeń na temat EURO 2016. 
Bardzo spodobał mi się mecz Polska - Portugalia i to od niego wszystko się zaczęło mimo, że dla naszych piłkarzy się skończyło. Pamiętam, że kiedy koleżanka w szkole zapytała mnie czy podobał mi się mecz Polska - Irlandia Północna odpowiedziałam, że nie oglądałam, bo oglądanie meczy mnie nudzi. Jak wszystko może się zmienić tak z dnia na dzień. Sądzę, że mamy bardzo dobrą drużynę. Adam Nawałka jest najlepszym trenerem naszej kadry, nigdy nie było tak dobrze dobranej reprezentacji, a to duża zasługa selekcjonera. Teraz pewnie pomyślicie, że najpierw piszę, że się tym nie interesowałam, a później piszę swoją ocenę na temat trenera, ale faceci u mnie w domu często o tym gadali, więc na podstawie tego co usłyszałam stwierdzam, że Nawałka jest najlepszym trenerem. Współczuje chłopakom przegranej, ponieważ zdecydowanie bardziej zasługiwali na wygraną niż Portugalczycy. Ale pamiętamy, że karne to LOTERIA, a po 120 minutach ciężkiej walki to już w ogóle. Mimo, że nasza drużyna odpadła z zainteresowaniem oglądałam resztę meczy. Bardzo się śmiałam kiedy Niemcy razem z Włochami strzelali karne. Serie były rewelacyjne, nie wiem jak Wam, ale mi się bardzo podobało. 
Francja w spektakularny sposób rozwaliła Islandię. Wynik 5:2 na EURO to rzadko spotykany wynik. Ale mimo wszystko cieszyłam się, z wygranej Francji.
Natomiast bardzo zawiodłam się z niedzielnego meczu finałowego między Portugalią a Francją. W takim meczu minimalny wynik to powinno być 1:1, a piłkarze nie powinni strzelać "na oślep". Ostatni mecz z Mistrzostw Europy nie pokazał gry mistrzów.
To teraz czekamy na Mistrzostwa Świata.